
سبلان با ارتفاع 4811 متر از سطح آبهای آزاد دنیا سومین قله بلند
ایران پس از دماوند و علم کوه است . این کوه زیبا در استان اردبیل و در نزدیکی
مشکین شهر واقع شده و از آن به عنوان یک نماد مقدس برای مردم آذری زبان خطه اردبیل
یاد می شود . صعود به سبلان یا به اصطلاح محلی ساوالان از مسیرهای متفاوتی امکان
پذیر است که از آن نمونه می توان به مسیر شرقی یا حسینیه ، مسیر غربی و یخچال
شمالی سبلان اشاره نمود . که هرکدام دارای نشانه های خاصی است. اگر چه قرار بود ما
از مسیر غربی به سمت قله برویم اما با توجه به عدم صعود اکثر نفرات به سبلان تصمیم
بر صعود از مسیر شرقی گرفتیم.
در اطراف سبلان که بلندترین قله منطقه است قلل بالای 4000 متر زیادی وجود دارد
که هر کدام دارای ارزش صعودی خاصی است. و از آن نمونه می توان به قلل کسره داغ ،
هرم داغ و قوشا اشاره نمود.
سه شنبه 14/03/1387
طبق برنامه ریزی های انجام شده و منظور نمودن برنامه صعود به قله سبلان در جدول زمانبندی گروه ساعت 18 روز سه شنبه اصفهان را به مقصد اردبیل ترک نمودیم . پس از عبور از شهرهای مختلف در مسیر از جمله ساوه ، قزوین، رشت و آستارا و عبور از منطقه زیبای گردنه حیران سرانجام به اردبیل رسیدیم. اگرچه قرار بود صبح روز 4شنبه اردبیل میزبان ما شود اما با توجه به ترافیک سنگین جاده در میان شهر های قزوین و رشت و ماندگاری 9 ساعته ما در راه، در ساعت 19 روز 15/03/1387 در حالی به ترمینال اردبیل می رسیم که تمام برنامه ریزی هایمان به خاطر تأخیر در رسیدن با مشکل مواجه شده است .

پس از استراحتی مختصر از ترمینال اردبیل با دو دستگاه ماشین به سمت شابیل حرکت
می کنیم ساعت 21:30 به آبدرمانی شابیل که مملؤ از جمعیت است می رسیم در کنار منطقه
در محلی صاف اما نه چندان آرام چادرهای خود را برپا می کنیم پس از صرف شام و انجام
فریضه نماز به بررسی چگونگی صعود فردا می پردازیم . و تصمیم بر این می گیریم که
ساعت 4:30 صبح فردا از خواب بیدار شویم و پس از جمع آوری وسایل به سمت پناهگاه
حرکت کنیم .
پنجشنبه 16/03/1387
ساعت 4:30 بیدار باش اعضا بود و همه با انرژی خاصی شروع به جمع کردن وسایل
کردند حدود یک ساعت زمان صرف شد تا
چادری برپا می کنیم کوله پشتی های سبکتر مان را می بندیم و وسایل اضافی را در
چادر می گذاریم و رأس ساعت 8 صبح گروه 7 نفره ما با نام و یاد خداوند منان و
استعانت از درگاه لایزال او و در قالب صفی منظم به سمت قله حرکت می کند.

نسیم صبحگاهی منطقه آنچنان روح افزاست که خود، ما را وادار به رفتن می کند. پس
از حدود 45 دقیقه از حرکت به سر یال ابتدایی می رسیم و از بالادست شاهد زیبایی های
وصف ناپذیر منطقه می شویم . از اینجا به بعد مسیر دارای برف است و بایستی از آنها
به صورت تراورس عبور کنیم. در راه گروههای زیادی وجود دارد که باعث شلوغی بیش از
حد منطقه می شوند. گروه آهسته اما پیوسته در حرکت است. و هوا علی رغم وجود برف در
منطقه رو به گرمی می رود . پس از حدود 5/1 ساعت کوهپیمایی از ارتفاع 4000 متر عبور
می کنیم و با توجه به تغییرات بوجود آمده در سیستم بدن تا هم هوا شدن با این
ارتفاع خستگی بیش از پیش بر ما غلبه می کند. 30 دقیقه استراحت ، فرصت خوبی برای
تجدید قوا و عادت کردن به شرایط مذکور است. ساعت 11 صبح در ارتفاع 4200 متری در
حالی که منطقه پوشیده از مه است آرام و بی صدا با گامهایی استوار و انگیزه ای
مضاعف در حال صعود هستیم اگر چه استراحتهای میان راه از لحاظ تعداد افزایش یافته
اما مدت زمان آن کوتاه است . باد نسبتاً تندی در منطقه می وزد و ما را به پوشیدن
لباسهای مخصوص وادار می کند . ساعت 12:30 به پایین آخرین شیب در منطقه می رسیم که
نهایتاً ما را به سنگ محراب (از جمله مشخصه های بارز سبلان) می رساند. اگرچه آخرین
شیب است اما خستگی 5/4 ساعت کوهنوردی در آن ارتفاع از توان ما کاسته است و مسیری
که کاملاً پوشیده از برف است را آرام آرام می پیماییم . ساعت 13:30 به کنار سنگ
محراب و در پایین قله محراب می رسیم . استراحت می کنیم و در هوایی صاف اما نسبتاً
سرد به مسیر خود که از بالای یخچال عظیم سبلان می گذرد ادامه می دهیم ساعت 14 روز
16 خردادماه 87 برای ما لحظه ای به یاد ماندنی است دیدن دریاچه زیبای سبلان اگرچه
یخ زده است خستگی راه از تن ما بیرون می کند و ما محو تماشای عظمت بیکران خداوند
در آیتی دیگر هستیم . خدا را سپاس می گوییم ، به یکدیگر تبریک می گوییم ، در کنار
پرچم نارنجی رنگ گروه عکس یادگاری می گیریم و پس از استراحتی کوتاه با توجه به
نداشتن زمان کافی به سمت پناهگاه باز می گردیم . مسیر بازگشت ما از همان مسیر بالا
آمدن است مسیری که حدود 6 ساعت پیموده ایم را 4 ساعته باز می گردیم ساعت 18:30 به
پناهگاه سبلان می رسیم انجام فریضه نماز ، صرف ناهار و بستن کوله پشتی ها جهت
پایین رفتن از جمله کارهایی است که در طول مدت استراحت در کنار پناهگاه انجام
میدهیم . مدتی را منتظر می مانیم تا ماشین جهت پایین رفتن به پناهگاه برسد . ساعت
20 پناهگاه شلوغ شمالشرقی را به مقصد شابیل ترک می کنیم . شب را در کنار آبدرمانی
شابیل سپری می کنیم .

جمعه 17/03/1387
آبدرمانی شابیل راه خوبی برای رفع خستگی است . برای همین ساعتی از صبح را در استخر آبگرم می گذرانیم و درساعت 10:30 با شابیل مبدأ صعود خود خداحافظی می کنیم . مسیر برگشت ما تا اردبیل اگرچه از جاده ای خاکی است اما آنقدر زیبا و دوست داشتنی است که چشم هر بیننده ای را خیره می کند. ساعت 14 از ترمینال اردبیل به سمت اصفهان حرکت می کنیم و خرسند از بدست آوردن تجربه ای جدید از لذتهای صعود سخن می گوییم. ساعت 7 صبح 18/03/1387ترمینال کاوه اصفهان میزبان گروه ما می شود ضمن طلب حلالیت از یکدیگر خدا را سپاس می گوییم به خاطر همه آنچه که به ما عنایت کرده و ما را جزو مردمانی قرار داده که بتوانیم به واسطه دیدن نشانه های بیشتر شکرش را بیشتر به جای آوریم.
