جرزی کوکوشکا
نمیدانم تا چه اندازه با کوکوشکا آشنا هستید اما من بعد از خواندن کتاب دنیای عمودی من نوشته Jerzy Kukuczka ترجمه رامین شجاعی و مطالبی در مجله کوه و جاهای دیگر واقعا شیفته پشتکار و قدرت و جسارت این کوهنورد مظلوم شدم. اینکه چگونه در سختترین شرایط اقتصادی و با وجود تمام فشارهایی که از ناحیه مسئولان ورزش کشورش بر روی او و همنوردانش بود میتوانست قلل 8000 متری را در خاص ترین شرایط صعود نماید.
بنظر من کوکوشکا میتواند در کنار بزرگان کوهنوردی کشورمان الگوی مناسبی برای تمام کوهنوردان ایرانی باشد زیرا او، در سختترین شرایط تا حدی که به نوشته خودش در فروشگاه ها گوشت برای خوردن موجود نبود، به کوهنوردی در هیمالیا میرفت. او شخصی بود که برای کاهش هزینه های صعودش خود شخصا پشت کامیون در مناطق صعب العبور هیمالیا رانندگی میکرد.تمام صعودهایش بدون استفاده از کپسول اکسیژن بود. در هیچکدام از صعودهایش از شرپا استفاده نمیکرد و وظیفه نصب چادرها و ثابت گزاری ها به عهده اعضا تیم بود. معتقد صعود به سبک آلپی، صعود با نفرات و بار کم و سریع، بود. در عرض شش ماه سه قله 8000 متری را صعود و در عرض 8 سال 14 قله 8000 متری را ( این در حالی بود که مسنر کوهنورد شماره یک جهان این تعداد را در عرض 16 سال صعود کرد).
و در آخر روی دیواره جنوبی لوتسه در میان زمین و هوا معلق شد اما طنابش، که دست دوم از ژاپنی ها خریده بود، نتوانست بار روح بزرگ او را تحمل کند و پاره شد و او بواسطه سقوطش بر بال فرشتگان نشست و تا خدا صعود کرد.
منابع:
- کتاب دنیای عمودی من نوشته جرزی کوکوشکا ترجمه رامین شجاعی
- فصل نامه کوه شماره 38 بهار 1384
