گروه کوهنوردی اوراز

خبر

moradkhani — Mon, 09 Nov 2009 07:58:18 GMT

با توجه به حادثه پيش آمده در تاريخ 17/4/88 براي آسفالت كردن مسير گوسفندسرا در دامنه قله دماوند و آگاهي فدراسيون از موضوع بلافاصله نامه‌اي تهيه و به مراجع ذيصلاح ارسال گرديد كه متن آن به شرح زير مي‌باشد.

جناب آقای صادق محصولی
وزیر محترم کشور

با سلام و احترام
با ابراز تاسف فراوان به استحضار می‌رساند ضایعه‌ای غیرقابل جبران در دامنه‌ی قله‌ی دماوند ـ‌ مسیر گوسفندسراـ در حال وقوع است.‌
آسفالت یک مسیر هفت کیلومتری در دامنه‌ی کوهستان؟ اقدامات نسنجیده، غیر‌ضروری و غیر‌کارشناسی تنها به بهانه‌ی جذب گردشگر توسط مقامات محلی بخش لاریجان جراحتی عمیق بر پیکر کوه دماوند این موهبت الهی و میراث گران‌بهای طبیعی وارد خواهد کرد.
این در حالی‌ست که مسیر مذکور با استعداد پناه‌گاه‌های موجود در منطقه و هم‌چنین قرار‌گاه تازه احداث شده در بارگاه سوم (ارتفاع 4200 متری از سطح دریا) نیازهای مواصلاتی و اقامتی گردشگران را در حد دست‌رسی به یک منطقه‌ی بکر طبیعی به میزان متعارف تامین می‌کند و لذا آسفالت کردن مسیر مذکورکه بر اساس مصوبات قانونی سازمان محیط‌زیست نیز منع قانونی دارد فاقد هرگونه توجیه اقتصادی و اجتماعی است که با توجه به نزدیکی این منطقه به تهران و مناطق ییلاقی می‌توان از هم‌اکنون پیش‌بینی کرد که علاوه بر تردد بی‌شمار وسائط نقلیه و آلودگی هوای منطقه در آینده‌ای نزدیک آماج هجوم زمین‌خواران، فرصت‌طلبان و سودجویان منابع طبیعی قرارگیرد.
به استحضار عالی می‌رساند از لحظه‌ی مخابره‌ی این خبر ناگوار موج اعتراضات و نگرانی‌های شدید اهالی کوه‌نوردی و دوست‌داران طبیعت را به همراه داشته است که به طرق مختلف از مراجع مرتبط از جمله این فدراسیون خواستار پیگیری جدی و توقف بلادرنگ این عملیات که "قتل دماوند" نام گرفته، شده‌اند. لذا از آن‌جا که دماوند میراث طبیعی کشور، هم‌چون میراث‌های فرهنگی امانتی‌ست در دست نسل حاضر که حفاظت از آن برای انتقال به نسل‌های بعدی از وظایف دولت و مردم است، طبق مفاد قانون برنامه‌ی چهارم توسعه، ناظر بر توجه دولت بر هزینه‌های ناشی از آلودگی و تخریب محیط زیست بر فرایند توسعه و ماده‌ی یکصد و پنج برنامه‌ی سوم توسعه که پروژه‌های خدماتی باید پیش از اجرا و در مرحله‌ی انجام مطالعات امکان‌سنجی و مکان‌یابی مورد ارزیابی زیست‌محیطی قرار گیرند از جناب‌عالی درخواست داریم دستور فرمایید متولیان این اقدام غیرمتعارف پروژه‌ی آسفالت مسیر مذکور را متوقف نمایند و اجرای هرگونه طرحی را منوط به مطالعه‌ی کافی از طریق سازمان حفاظت از محیط زیست، فدراسیون کوه‌نوردی، کارشناسان و دل‌سوزان طبیعت کشورشش معمول نمایند.

محمود شعاعي
رييس فدراسيون
نائب رييس فدراسيون کوهنوردي آسيا

((اطلاعیه مهم))

moradkhani — Sat, 10 Oct 2009 16:57:18 GMT

بدینوسیله به اطلاع کلیه همنوردان عزیز می رساند
جلسات گروه از تاریخ 26/07/1388 رأس ساعت 18 در مکان جدید برگزار خواهد شد.
آدرس: اصفهان. میدان امام حسین(ع). خیابان طالقانی. روبروی بانک ملی. طبقه فوقانی تعمیرگاه فونیک

جـــدول زمــانبندی و نحـــوۀ اجـرای برنـــامهها در پاییز 1388

moradkhani — Sat, 10 Oct 2009 15:37:18 GMT

ردیف	تاریخ	نوع برنامه	نام برنامه	منطقه	مدت	توضیحات
1	۸۸/۰۷/۱۰	صعود به قله	شاهکــوه	اصفهان	1روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی
2	۸۸/۰۷/۱۷	صعود به قله	شاهیــن	نطنز	1 روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی
3	۸۸/۰۷/۲۴	صعود به قله	هــزار	کرمان	3 روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی
4	۸۸/۰۸/۰۱	کوهگشت	روستای خفر	سمیرم	1 روز	----------
5	۸۸/۰۸/۰۸	صعود به قله	دیــان(مشترک با گروه دیان)	زواره	1 روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی
6	۸۸/۰۸/۱۵	غارنوردی	باباجــابر	محلات	1 روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی
7	۸۸/۰۸/۲۲	پیمایشی	رکاب زنی در مرنجاب	آران و بیدگل	1 روز	داشتن دوچرخه مناسب الزامی است
8	۸۸/۰۸/۲۹	صعود به قله	کــلاه قاضی	اصفهان	1 روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی
9	۸۸/۰۹/۰۶	صعود به قله	شاهـان کوه	فریدونشهر	2 روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی
10	۸۸/۰۹/۱۳	کوهگشت	تور قشــم	قشم	4 روز	--------
11	۸۸/۰۹/۲۰	پیمایشی	کویر دق سرخ	اردستان	1 روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی
12	۸۸/۰۹/۲۷	غارنوردی	دنگــزلو	سمیرم	1 روز	دارا بودن کارت بیمه ورزشی

هفدهم آبانماه هشتاد و هشت

همایش ششمین سالگرد تأسیس گروه

جلسات: اصفهان. میدان امام حسین(ع). خیابان طالقانی. روبروی بانک ملی. طبقه فوقانی تعمیرگاه فونیک

یکشنبهها ساعت 18

متقاضیان شرکت در برنامهها بایستی در جلسه گروه شرکت نموده و ثبت نام نمایند.

خاموشی زاینده رود، مرگ گاوخونی

orazmg — Tue, 19 May 2009 08:36:18 GMT

همشهری/ مهندس فاطمه ظفرنژاد:

اصفهان زیباترین شهر جهان در خاموشی زاینده رودش اندوهگین و افسرده است.

در اردیبهشت ماه - دومین ماه بهار بسیار پرباران امسال - در دو سوی پل‌های زیبای این شهر که از شاهکارهای معماری جهان به شمار می‌روند، زنده رود چنان فروخشکیده که رهگذران دیگر نیازی به گذشتن از روی پل‌ها احساس نمی‌کنند و گام زنان بستر پهناور و خشک را می‌پیمایند. گفته می‌شود در بالادست، آمار بارندگی در برخی روزها به بیش از 300 میلی متر هم رسید اما پل خواجو، پل شهرستان و سی و سه پل سوگوارانی در میان سوگواران ساحل نزدیک‌اند. آنچه در پی‌می‌آید گزارشی است در باره علت خشک شدن زاینده‌رود و تالاب گاوخونی

این گزارش تنها گوشه‌ای از تخریب‌های ناشی از ساخت وساز در حوزه‌های آبخیز را نشان می‌دهد. 29 اردیبهشت روز مبارزه با ساخت وساز در آبخیز‌هاست. انتظار می‌رود پیش از آنکه دیرشود – هر چند که هم‌اکنون هم خیلی دیر شده است - مسئولان برای جلوی‌گیری از روند لجام گسیخته ساخت‌و‌ساز در آبخیزها چاره‌ای بیندیشند.

در بالادست آبخیز، ساخت سدها و سامانه‌های انتقال بی‌هیچ دغدغه درباره سرنوشت صاحبان آب و حقابه‌ها در پایین دست، سال‌ها و سال‌ها ادامه یافته است و البته هرگز هیچ ارزیابی‌ای از اثرات این هجوم و تجاوز به حقوق روستائیان و جوامع بومی ‌و نیز تجاوز به طبیعت انجام نشده است. ویلاهای کنار دریاچه سد زاینده رود نیز افسانه‌هایی دارند گفتنی. خروشان ماندن رودخانه و تحقق حقابه کشاورزان پایین دست و زنده ماندن تالاب گاوخونی، با پرآب ماندن دریاچه سد مغایرت دارد. سد باید پرآب باشد تا بتواند بهره برداری شود و نیز خوشی صاحبان ویلاهای مشرف به آن منقص نشود. این شاید عینی‌ترین دلیل وجود سد زاینده رود است. وگرنه تقسیم حقابه زاینده رود از قرن‌ها پیش در شبکه‌ای بسیار منظم و اندیشمندانه انجام شده بود.

شبکه سنتی زاینده رود هنرمندانه به همه جا و حتی به تالاب گاوخونی آب می‌رسانید. سد ساخته شد تا زمین‌هایی که آب داشتند را دوباره آبیاری کند که البته ناتوان از مسئولیتی که به ظاهر برایش نوشته شده بود تنها توانست محلی برای خوش گذرانی گروهی خاص باشد.

پایین دست آبخیز

پس از گذر از اصفهانی که با زاینده رود فروخشکانده شده دیگر نصف جهان نیست، اگر به دنبال سرنوشت رود باشیم با گذشتن از تاریخی کهنسال، فاصله اصفهان، دشتی، زیار، برسیان، اژیه را به طول 109 کیلومتر طی می‌کنیم و به ورزنه آخرین شهر آبخیز در 30 کیلومتری تالاب گاوخونی می‌رسیم. راه 110 کیلومتری دیگری اصفهان را به کوهپایه، سپس به قورتان با قلعه تاریخی عصر آل بویه آن و سپس به ورزنه با کبوترخانه‌های بزرگ و ساختمان‌های حامل معماری درخشان و پایدار بومی‌منطقه می‌رساند. انجمن دوستداران میراث فرهنگی و گردشگری شهر ورزنه، تاریخ این شهر را از هزاره سوم می‌دانند و شواهد زیادی از جمله بنای مسجد جامع ساخته شده روی بقایای یک آتشکده ساسانی، آراسته با کتیبه‌های عصر تیموری، موید این ادعاست. گویش خاص منطقه که از گویش پهلوی ساسانی به جامانده و نیز آداب و پوشش زنان تا اندازه زیادی هویت دیرینه این جامعه بومی‌در پایین دست‌ترین بخش‌های آبخیز زاینده رود را آشکار می‌کند.

مردم ورزنه می‌گویند که بخش زیادی از اراضی آنها پس از ذخیره و انحراف آب در بالادست‌ها، دیگر هیچ آبی دریافت نمی‌کند و بایر و بیابانی شده است. کشاورزان دسترسی بسیار کمی‌به آب دارند. با وجود خشکی زاینده رود در بالادست‌ها، زیر پل آجری تاریخی ورزنه با طول 86 متر و عرض 5/6 متر و ارتفاع 6 متر که در زمان صفویه ساخته شده، گذر آب دیده می‌شد. گفتند که این در حقیقت پساب کارخانه‌های بالادست است که تصفیه نشده در بستر خشکیده زاینده رود رها شده و وارد شهر ورزنه می‌شود. این پساب سمی، زمین‌هایی را که حقابه شان در سد زاینده رود به ناحق ضبط شده را شور و تخریب می‌کند. نیز ورود آن به تالاب، آخرین بازمانده‌های گونه‌های جانوری را به مرگ دسته جمعی محکوم کرده است. عکس‌های تالاب بیانگر سرنوشت دهشتناک تالاب و همه موجودات و جوامع وابسته به آن است. 30 کیلومتر پس از ورزنه به چاهه زاینده رود یعنی به تالاب گاوخونی می‌رسیم.

تالاب گاو خونی

آنگونه که مردم می‌گویند گاو خونی یا گاو خوانی به معنای بزرگ چاهه است. گاو خونی25 کیلومتر طول و 15 کیلومتر عرض و 470 کیلومترمربع وسعت داشته است. این تالاب یکی از 22 تالاب ایران به شمار می‌رود که در سال 1354 به ثبت پیمان نامه بین المللی رامسر رسید. ارتفاع تالاب از سطح دریای آزاد 1470 متر و بیشینه ژرفای آن یک متر بود. تالاب تا پیش از مرگ خود همه ساله میزبان شمار زیادی پرندگان مهاجر مانند بود که تالاب را برای زمستان گذرانی و جوجه آوری برمی‌گزیدند. اینک تالاب نه دیگر آنگونه که از نامش برمی‌آید بزرگ است و نه دیگر آبی دارد.

تا دوردست‌ها نه نیزاری، نه زیستگاهی، نه ماهی و جانور آبزی، نه دوزیست و جانور کنارآبزی و نه پرنده مهاجری. هرچه هست کویری است برهوت که زمینش از خشکی می‌ترکد و قاچ‌های ژرف دارد؛ کویری که با هر وزش باد، گردوخاک و غبار پر از مواد شیمیایی بجا مانده از پساب رها شده کارخانه‌های بالادست را به کام کودک و پیر و جوان جوامع بومی‌پیرامون می‌ریزد.

پیامد ساخت و ساز در آبخیز بر جوامع بومی

نیل پستمن، در کتاب «تکنوپلی» خود از دلباختگان تکنولوژی سخن می‌راند و نام تکنوفیل را بر آنها می‌نهد. تکنوفیل‌ها مانند یک عاشق به تکنیک و فناوری می‌نگرند بی‌آنکه لحظه ای نقاب از چهره آن بردارند یا اندکی به پیامدهای آن بیندیشند. پستمن چنین ادامه می‌دهد:« این چنین انسان‌هایی خطرناکند و باید با احتیاط با آنان روبرو شد». سد بسیار بزرگ زاینده رود با ظرفیت ذخیره 1200 میلیون مترمکعب در 1348 به دست تکنوفیل‌های شرکت‌های غیرایرانی منتفع در ساخت‌وساز در آبخیزها ساخته شد. در زمانی کوتاه پس از ساخت سد، روستاهای پایین دست و نزدیکترین همسایگان تالاب گاوخونی از جمله روستای شاخ کنار متروکه شدند. کشاورزان با دستی کوتاه از همه جا، زمین‌های موروثی پررونقشان را که با ساخت سد به کویری بی آب و بایر بدل شده بود رها کردند و به سرنوشتی نامعلوم و تلخ در حاشیه شهرها محکوم شدند.

اهالی منطقه، زمان خالی از سکنه شدن شاخ کنار را همان زمان‌ها اعلام می‌کنند. ویرانه‌های این روستای کهنسال- در 10 کیلومتری تالاب- در پایین‌ترین نقطه رودخانه زاینده رود حکایت غم انگیز تجاوز به حقوق جوامع بومی، نادیده گرفتن حقابه آنها از رودها و پایمال کردن حقوق دیرینه چندین هزارساله آنها بر تالاب‌هاست. اهالی ورزنه می‌گویند که حق آنها از آب زاینده رود در اسناد بجامانده از عهد صفوی و حقابه‌هایی که شیخ بهایی برای آنها درنظر گرفته بود بازتاب یافته است. تقسیم آب زاینده رود با کمک دانش حقیقی شیخ، چنان انجام شده بود که تا پایین‌ترین بخش‌ها، حقابه بران سهم خود را می‌یافتند و طبیعت نیز سهم خود را می‌یافت.

50 سال ساخت و ساز در آبخیزها با نام توسعه، پیامدهای بسیار ناگواری بر کوهستان‌ها و دشت‌ها، جوامع بومی‌و کشاورزان و نیز بر تالاب گاوخونی برجای گذاشت. غصب حقابه‌ها کم کم از روستاهای مجاور تالاب به سوی بالادست آبخیز به پیشروی پرداخت و بخش بزرگی از اراضی کشاورزی ورزنه را دربرگرفت. ورزنه از سال 1347 دارای شهرداری است و شهر به شمار می‌رفته است. اما بخش بسیار بزرگی از اراضی کشاورزی‌‌اش به کویری خشک بدل شده است.

ورزنه تنها 13500 نفر جمعیت دارد. این شهر اگر حقابه‌‌اش غصب نشده بود می‌توانست گذشته از قطب کشاورزی بودن، یکی از مهم‌ترین مراکز گردشگری ایران باشد؛ به‌ویژه که توان توامانی از یادگارهای تاریخی و یادگارهای طبیعی را دارا بود. این شهر می‌توانست تا این حد مهاجرفرست نباشد و شاید ده‌ها و صدها برابر جمعیت کنونی جمعیت داشته باشد. ماهیگیری پررونق تالاب، بخشی از معیشت اهالی روستاهای منطقه و نیز ورزنه را تشکیل می‌داد و خشکاندن تالاب، ماهیگیری، شکار، گردآوری گیاهان خودرو و دیگر مبانی معیشتی زیستی متکی به آن را از میان برد. بیابانزایی ناشی از ساخت‌وساز از بالاترین نقطه تا پائین‌ترین نقطه آبخیز به‌شدت محسوس است و از 50 کیلومتری تالاب کاملا چشمگیر می‌شود. خشکیدن تالاب گرد و غبارهای دائمی‌و خشکی زیاد اقلیم منطقه را به دنبال داشت.

نخوت و بی بصیرتی تکنوکرات‌ها

سازمان آب منطقه‌ای سابق اصفهان که با استانی شدن سازمان‌های آب در مجلس ششم به دو سازمان آب اصفهان و چهار محال بختیاری تبدیل شد با کمک یک شرکت پرقدرت دیگر، بیش از 30 سد در پرونده ساخت و سازهای خود دارد. از اینها بدتر سامانه‌های انتقال حوضه به حوضه هستند که آب را از حوضه ای به جای دیگر و استانی دیگر و.... می‌برند و بدترین اثرات را بر جوامع بومی‌و روستائیان کشور داشته و دارند. گفتنی آنکه این تراوشات ذهنی تکنوفیل‌های سدساز، جز زیان برای مردم به‌ویژه کشاورزان و روستائیان مولد خوراک،ثمری نداشته است. متاسفانه شرکت‌های ساخت و ساز وطنی پس از رفتن شرکت‌های چند ملیتی فرنگی سرازپانشناخته به ساخت و ساز در آبخیزها ادامه دادند. به قول خواجه شیراز« سرشکم آمد و عیبم بگفت رویاروی/ شکایت از که کنم خانگی است غمازم.»

لیوتار در گزارشی درباره دانش می‌نویسد «تکنوکرات‌ها اعلام می‌کنند که نمی‌توانند به چیزی که جامعه آن را به عنوان نیازهای خود معرفی می‌کند اعتماد کنند، آنان «می‌دانند» که جامعه نمی‌تواند نیازهای خود را بشناسد، زیرا این نیازها متغیرهایی مستقل از تکنولوژی‌های جدید نیستند. این امر در واقع نخوت و بی‌بصیرتی تصمیم‌گیران به شمار می‌رود.» نخوت و بی بصیرتی ما تکنوکرات‌های دانش نیاموخته فارغ التحصیل از دانشگاه‌های کشور چنان سرنوشتی برای رودها و آبخیزها و شهرها و دشت‌های کشور رقم زده است که هجوم مغولان را به یاد می‌آورد. با این تفاوت که مغولان پس از تصرف تمدن‌های کهن بی درنگ دانستند که نمی‌دانند و یاد‌گیری دانش بومی‌ژرف ایران زمین را پیشه کردند اما تکنوکرات‌ها حتی نمی‌دانند که نمی‌دانند و بیش از 5 دهه است که در جهل مرکب به تخریب ادامه می‌دهند. زهی شوربختی که این تخریب را توسعه نیز می‌نامی

کوه ها و دیواره های استان اصفهان

orazmg — Sun, 17 May 2009 21:21:18 GMT

الف) كوهها

كوه هاي استان اصفهان را در يك نگاه كلي مي توان به دو بخش تقسيم كرد: بخشي كه نتيجۀ گسترش زاگرس در استان اصفهان است و بخش ديگري كه قسمتي از رشته كوههاي مركزي ايران به شمار مي رود. بخش اول بيشتر در غرب و جنوب استان واقع است و بخش دوم بيشتر در مركز استان گسترش يافته است.

بخش اول يعني گسترش زاگرس در اصفهان را نيز مي توان به نوبه خود به دو قسمت تقسيم كرد: يكي پيش روي زاگرس از استان هاي لرستان و چهارمحال و بختياري به داخل استان اصفهان كه نتيجۀ آن كوهستان هاي ونيزان، فردان، شاهان، آخوره، ‌دالان، گلستان، الوند گلپايگان و عربستان يا دره كله است و ديگري پيش روي زاگرس از استان كهكيلويه و بوير احمد به داخل استان اصفهان كه نتيجۀ آن كوهستان هاي دنا، علي جوق و دالان ونك مي باشد.

بخش دوم يعني كوههاي مركزي ايران در استان اصفهان عمدتاً شامل كوهستان هاي اردهال، كرگز، كركس، دوروچين، مارشنان و ميل مي شود. و اما مهمترين كوههاي معروف نزديك شهر اصفهان عبارت اند از كوه هاي كلاه قاضي و شاهكوه كه جزو رشته كوه ماهدشت محسوب مي شوند و نيز كوه صفه كه بخاطر نزديكي آن به مركز شهر اصفهان پرطرفدارترين، شلوغ ترين و طبيعتاً پرتلفات ترين كوه اصفهان به شمار مي رود.

مهمترين كوههاي اصفهان

نام رشته	حدود		قله هاي مهم	قله اصلي	ارتفاع (متر)	مبدأ صعود قله اصلي
رشته كوه دنا	از گردنه ميمند در غرب تا گردنه بيژن در مركز	قلل شمالي	كل قدويس، كل شيدا، كل بلبل، كل نقره اي	كل قدويس	4350	آب ملخ
		قلل مركزي	لوكره هاي مركزي، جنوبي، كل گردل، موروگل، قاش مستان، برج آسماني و ماش	قاش مستان	4450	خفر
		قلل جنوبي	سيچاني، حوض دال، حرا و كرسمي	حوض دال	4350	گردنه بيژن
	از گردنه بيژن تا گردنه خطير سوخته در جنوب شرقي	مهمترين قلل اين بخش	نول، برفكرمو و پازن پير	پازن پير	4262	ده شهيد
شاهان كوه	بخشي از زاگرس		شاهان	شاهان	4040	سرداب بالا
كوه فردان	بخشي از زاگرس		فردان	فردان	3945	كمران
كوه دالان	بخشي از زاگرس		آنالوجه(داراب شاه) و قله دالان	داراب شاه	3915	آنالوجه
رشته كوه آخوره	بخشي از زاگرس		هشتاد، سمبله، ديگوله، سفيدكوه و قبله(افوس)	هشتاد	3904	چقيورت
كوهستان كركس	بخشي از كوههاي مركزي		كركس- كرگز	كركس	3895	كشه، طامه، اوره و بيدهند
كوه علي جوق	بخشي از زاگرس		علي جوق	علي جوق	3718	دولت قرين
گلستان كوه	بخشي از زاگرس		گلستان	گلستان	3631	جاده دامنه خوانسار
كوه دالان ونك	بخشي از زاگرس		دالان ونك	دالان ونك	3492	ونك
كوه اردهال	بخشي از كوههاي مركزي		اردهال، ولي جيا، پلنگابي	اردهال	3463	نشلج
كوه مارشنان	بخشي از كوههاي مركزي		مارشنان	مارشنان	3330	زفره
كوه ونيزان	بخشي از زاگرس		ونيزان	ونيزان	3200	دهنو
كوه الوند گلپايگان	بخشي از زاگرس		الوند	الوند	3111	چشمه خضر
كوه عربستان	بخشي از كوههاي مركزي		دره كله	دره كله	3107	حسن رباط
كوه دروچين	بخشي از كوههاي مركزي		دوروچين (دروچمن)	دوروچين	3002	اردستان
رشته كوه ماهدشت	بخشي از كوههاي مركزي		كلاه قاضي و شاه كوه	كلاه قاضي	2534	اصفهان
كوه صفه	بخشي از كوههاي مركزي		صفه	صفه	2232	اصفهان

ب) ديواره ها

در شهرستان هاي مختلف استان اصفهان مناطق سنگ نوردي طبيعي و ديواره هاي متعددي وجود دارد كه به همت كوهنوردان آن شهرستان ها مسيرهاي متعددي در آنها گشايش يافته است كه در برخي از آن مسيرها حتي مسابقات سنگ نوردي نيز برگزار شده اند. مانند مسير كنار آبشار سميرم و مسير كنار آبشار شالورا. اما معروف ترين مناطق سنگ نوردي، مناطق سنگ نوردي نزديك شهر اصفهان هستند كه عبارت اند از: مناطق سنگ نوردي كوه صفه، شاهكوه، كلاه قاضي و دره موئي.

در كوه صفه دو ديواره بلند به نام هاي گل زرد و آئينه و دو ديواره كوتاه تر به نام شاه نشين و بوريل وجود دارد.

در شاهكوه نيز دو ديواره بلند به نام هاي پليس راه و محيط زيست وجود دارد.

در كلاه قاضي مسيرهاي متعددي در منطقه اي به نام دره شاهين گشايش يافته و نيز تيغه اي كه روبروي ايستگاه پليس راه اصفهان مباركه است و به همين علت نام تيغۀ پليس راه را گرفته است.

در دره موئي كه در كوههاي نزديك پالايشگاه اصفهان قرار دارد نيز مسيرهاي متعددي عمدتاً توسط سنگ نوردان شاهين شهر اصفهان گشايش يافته است.

منبع: گروه کوهنوردی چکاد کوهستان اصفهان

معرفی چند جاذبه طبیعی استان اصفهان

orazmg — Sat, 09 May 2009 11:29:18 GMT

منطقه حفاظت شده موته

مناطق حيات وحش استان اصفهان ـ منطقه حفاظت شده موته

اين منطقه با وسعت 220000 هكتار در اطراف روستاي موته يكي از توابع شهر ميمه در شمال استان اصفهان و شمال غربي ميمه و جنوب غربي شهرستان دليجان قرار دارد. منطقه حفاظت شده موته ما بين دو استان اصفهان و استان مركزي قرار گرفته است و روستاي موته در مركز منطقه حفاظت شده قرار گرفته و لذا اين منطقه حفاظت شده را منطقه موته ناميدهاند. روستاي موته از نظر جغرافيايي در عرض 33 درجه و 34 دقيقه و طول جغرافيايي 50 درجه و 45 دقيقه با فاصله270 كيلومتر در جنوب غربي استان تهران و در كنار جاده اصفهان به تهران و در فاصله 60 كيلومتري جنوب غربي شهرستان دليجان و در فاصله 45 كيلومتري شمال غربي شهر ميمه واقع شده است. منطقه حفاظت شده موته در مركز ايران واقع شده و يكي از پرارزشترين مناطق حفاظت شده ايران به خصوص از نظر گياهان منحصر به فرد و زيستگاههاي مناسب براي زندگي آهوان و منطقهاي براي تكثير آن ميباشد. منطقه حفاظت شده موته داراي دو قسمت مختلف است يكي از قسمتهاي جلگهاي و همواريها كه محل زيست آهو است، ديگري مناطق كوهستاني كه محل زيست قوچ و ميش و كل و بز ميباشد. منطقه حفاظت شده موته با ارتفاع 1900 متر تا 3000 متر از سطح دريا از لحاظ آب و هوايي منطقهاي است نيمه خشك كه داراي تابستانهاي نسبتاً گرم و زمستاني سرد است. اين منطقه در اصل به عنوان بهترين زيستگاه آهو در ايران ميباشد علاوه بر حيات وحش و پوشش گياهي و گياهان و گلهاي زيبا، منطقه موته داراي غارهاي زيبايي به شرح زير:

غار دمه : واقع در ضلع شرقي كوه دمه، اين غار داراي ستونهاي زيباي استالاكتيت و استلاگميت است و غار آهكي بوده و داراي انشعابات مختلفي است و محل اختفاي خفاشان بسياري است.

غار يكه چاه: در كوه غار در جنوب يكه چاه واقع شده و در داخل اين غار نيز ستونهاي آهكي استالاكميت و استلاكتيت زيادي وجود دارد در داخل غار يك چشمه آب نيز وجود دارد.

غار كوه سوخته صالح پيغمبر در دره ني در كوه صالح پيغمبر واقع شده است. در منطقه حفاظت شده موته به خاطر وسعت زياد و خاكهاي گوناگون و بارندگي فراوان و ارتفاع زياد و آب و هواي متغير داراي گياهان فراواني بوده به طوريكه حدود 700 گونه گياه در اين منطقه يافت شده است و نزديك به 270 گونه از اين مجموعه از گونههاي گياهان دارويي مفيد ميباشند. از جمله آنها آويشن، كرفس كوهي، كاكوتي، كما، جاشير، زرشك، گل اورانه، خاكشير تلخ، تمشك، انجير، ريواس و غيره … .

از ويژگيهاي ديگر منطقه موته كاني سازي طلاست.

ناحيهاي در شمال موته به وسعت 160 كيلومتر مربع داراي 9 منطقه طلا دار جدا از هم با حداكثر فاصله 15 كيلومتر وجود دارد. طلاسازي در اين منطقه وابسته به سنگهاي اسيدي آذرين ميباشد. در اصل گدازههاي اسيدي زير دريايي دگرگون يافته باعث نفوذ طلا در سنگهاي پيريت و كالكوپيريتدار دوره پيري كامبرين شدهاند معادن طلادار منطقه موته عبارتند از:

معدن چاه خاتون به وسعت 5/3 كيلومتر مربع كه طلا همراه سنگهاي پيريت ميباشند. معدن دره اشكي به وسعت 3/2 كيلومتر مربع كه طلا همراه سنگهاي گرانيتي است. معادن تنگه زرد و چاه علامه كه جمعاً در حدود 2 كيلومتر مربع وسعت دارد و داراي سنگ هاي پاپيريت، كالكوپيريت و بورنيت طلا دار هستند. معدن سنجده با وسعت 5/1 كيلومتر مربع داراي سنگهاي پاپيريت، كالكوپيريت و بورنيت طلادار هستند. معدن طلاي چاه باغ كه بزرگترين منطقه طلادار به وسعت 27 كيلومترمربع است.

معدن طلا قرم قرم، معدن كانسار طلاي سه كلوپ و معدن كانسار طلاي چشمه گو

پناهگاه حيات وحش قميشلو

وسعت اين منطقه در حدود 37 هزار هكتار ميباشد و جمعيت غالب وحوش پناهگاه قامشلو قوچ و ميش وحشي ميباشد و حيوانات ديگري نظير كل و بزوحشي، آهو، پلنگ، گرگ، كفتار، روباه و انواع پرندگان شكاري مانند عقاب، كركس و پرندگان نظير كبك و تيهو در اين منطقه وجود دارد و اين پناهگاه از نظر قوچ و ميش وحشي يكي از مناطق خوب استان ميباشد. و اين منطقه در غرب اصفهان بين شهرستانهاي نجفاباد خميني شهر واقع شده است.

پارك ملي كلاه قاضي

پارك ملي كلاه قاضي در جنوب اصفهان و تقريباً در 36 كيلومتري اين شهر واقع است. جاده مهم اصفهان ـ شيراز از كناره شمالي و غربي اين پارك ميگذرد. در اين منطقه رشتهكوههايي به موازات هم وجود دارند كه جهت آنها شمال غربي و جنوب شرقي است. اين منطقه از جانب شرق تحت تأثير كوير و از غرب متأثر از رشتهكوههاي زاگرس است. ارتفاعات شمال غربي را شاهكوه مينامند، در جهت جنوب شرق دو رشته كوه موازي هم كشيده شدهاند در نقاط مختلف رشته شمالي شيدان يا ورپشت و قارنه را داريم و رشته جنوبي كلاه قاضي نام دارد. اين خود نام خود را از دو ارتفاع سنگي گرفته كه هر دو روي تختيهاي فوقاني اين كوه كه از دو طرف با شيبهاي تند سنگي به دشت ختم ميشود و به صورت دو برج سنگي بزرگ سر برافراشتهاند. آن كه بزرگتر است و 2534 متر ارتفاع دارد و از اصفهان و تمام جهات ديده ميشود و به كلاه بزرگ معروف است و ارتفاع كلاه كوچك 2331 متر است و فقط از سركوه ديده ميشود. ارتفاعات نامبرده و تمامي دشتهاي اطراف يكي از بهترين زيستگاههاي وحوش اين ناحيه از ايران است. وجود اكوسيستم خوب و زيستگاه قابل توجه باعث شده سازمان حفاظت محيط زيست اين منطقه را به نام پارك ملي كلاهقاضي قرق اعلام نمايد. پارك ملي كلاه قاضي بين 15، 32 و 31، 32 عرض شمالي از مدار استوا و 45،51 و 15،52 طول شرقي از نصفالنهار گرينويچ در 36 كيلومتري جنوب شهر اصفهان قرار گيرد. بعضي از پستانداران اين پارك به قرار ذيل ميباشند.

كل فرمانرواي صخرهها يا بز كوهي كه در كشور ما به حد وفور يافت ميشود. نر آنرا برخي (كل) ، بعضي (تكه) و پارهاي (پازن) مينامند اين حيوان از حس بويايي و بينايي قوي و خوبي بهرهمند است و در گلههاي سي تا چهل تايي در پارك ملي كلاه قاضي ديده ميشوند.

قوچ و ميش كه حيواناتي زيبا و پرابهتاند و پيشتر در تپهماهورها و در كنار صخرههاي پايين كوهستانهاي كلاهقاضي ديدهميشوند بسيار چابك و زرنگاندو از هوش و ديد كافي برخوردارند. قدرت بويايي آنها نيز به قدري قوي است كه از راه دور خطر را احساس ميكنند.

آهو يا غزال ايراني كه پستانداران زيبا، شكيل و ظريف است و در منطقه پارك ملي كلاهقاضي يافت ميشود. زيستگاه آهو دشتها يا تپهماهورهاي كم ارتفاع كوهپايههاي استپي است و در بعضي از نقاط كه دشتهايي با پوشش صحرايي و نيمهصحرايي دارند نيز يافت ميشود.

پلنگ: در درههاي پارك ملي كلاهقاضي ميتوانيم شاهد اين درندة فاخر و پرغرور باشيم، پلنگ ايران از بزرگترين و زيباترين پلنگهاي دنياست كه از كل و بز و قوچ و ميش پارك تغذيه ميكند و تعداد قابل توجهي از اين جانور در منطقه ديده ميشود و ساير پستانداران عبارتند از:

خرگوش وحشي، گرگ، كفتار، شغال، تشي، روباه، كاراكال، گربه شني.

پرندگان پارك ملي كلاهقاضي

مهرهداراني هستند كه بدنشان از پر پوشيده و دستها تبديل به بال و پاها براي نشستن و راه رفتن مساعد شده است، قدرت پرواز در پرندگان به آنها اين امكان را ميدهد كه مناطقي را براي زيست خود انتخاب كنند كه ساير حيوانات از دسترسي به آن عاجزند. اين مهرهداران جزيي از طبيعتاند كه با زيبايي قيافه، رنگ، آواز و حركات موزون و حساب شدة خود ذرهاي از وجود بيهمتاي خداوند را متجلي كردهاند. عدهاي از آنها در پارك ملي كلاه قاضي بومي و عدهاي ديگر مهاجرند. عمدهترين اين پرندگان: زاغي، غراب، كلاغ سياه، زاغي نوك سرخ، بالابان، شاهين، شاهبوف و گنجشك كويري.

خزندگان پارك ملي كلاهقاضي

افعي شاخدار ايراني، مار جعفري، سوسمار، مارمولك و بزمجه.

درختان و درختچههاي پارك ملي كلاهقاضي و ساير گياهان

بادام كوهي، انجير، بنه، بادامك، تتگرس، مرزه كوهي، مريم نخودي، گل گاوزبان، پياز كوهي، تخم شربتي، زردك بياباني، آلاشنگ، هميشه بهار، شوكران، آويشن، كتيرا پيچ. لاله زردكوهي، اروانه، گل ماهور، شنگ و شقايق . ضمناً در اين پارك چشم اندازهاي كوهستاني بسيار زيبا به چشم مي خورند و طلوع و غروب خورشيد از نوك كلاه بزرگ هنگام صبح و شامگاه بسيار ديدني و جالب است و كوههاي مهم اين پارك عبارتند از نوك كوه كلاه قاضي ( بزرگ)، كوه كلاه كوچك، كوه قارنه، كوه لجنابه، ميان كوه، كوسه برج، كوه شيدان، كوه شتر خواب.

منبع:

اداره کل محیط زیست اصفهان

تعریف کوهنورد:

moradkhani — Tue, 03 Feb 2009 08:11:18 GMT

کسی که در کوهستان ها، کوه پیمایی و به قلل آن صعود می کند، کسی که با آب و هوای کوهستان آشنا بوده و بتواند خود را با محیط سرد و گرم، باد و طوفان و هوای نامساعد تطبیق دهد، کسی که با همنوردان همدل و سازگار باشد و در کسب موفقیت جمعی کوشش نموده، حقوق همگان و نظم و ترتیب را رعایت نماید، کسی که زندگی در کوهستان را تجربه کرده و به آن تسلط داشته باشد، کسی که با حداقل وسایل کمپینگ، چادر، کوله، کفش، جوراب، کیسه خواب و لوازمی از این قبیل و داروهای مسکن عمومی و باند پیچی آشنا باشد، کسی که با اوضاع جوی و وضع شب و روز کوهستان خو گرفته و قادر باشددر مواقع حساس خود را از خطر محفوظ دارد، کسی که حداقل به یک یا چند قله بیش از ۴۰۰۰ متری صعود کرده اهل ریسک نباشد.

منبع:فرهنگ کوهنوردی و غار نوردی ایران

نویسنده:داوود محمدی فر

تهیه کننده:محمد جواد کرباسی

غار دوریدان

moradkhani — Fri, 16 Jan 2009 19:04:18 GMT

غاردوریدان درروستایی به همین نام ازتوابع استان مرکزی و در کیلومتر 20 جاده دلیجان – اصفهان واقع شده است.

ظواهر امر نشان می دهد غار دوریدان ازسری غارهای طبیعی ریزشی می باشد و با توجه به شکل منطقه ی دوریدان و وجود استلاگمیت ، استلاگتیت ، پرده های درحال شکل گیری وسنگ های مختص غارها می توان دریافت غار دوریدان ازسری غارهای آبی بوده است لکن به مرور زمان و طی چند دهه خشک سالی به شکل کنونی خود یعنی غار خاکی درآمده است ولی هنوز در غار چکنده هایی به چشم می خورد که مرطوب هستند. از خاک و سنگ های غار به نظر می رسد غار آهکی باشد ولی در دیواره های غار بلورهایی دیده می شود که نشان دهنده وجود املاح دیگری نیز می باشد که ازحوصله ی این گزارش خارج است و نیاز به کارشناسی بیشتر دارد.

به نظر بنده غار دوریدان از جمله غارهای مناسبی است که از آن می توان جهت آشنایی و آموزش اولیه کارآموزان، دانشجویان زمین شناسی و حتی توریست های داخلی استفاده کرد البته همیشه بایستی به خاطر داشته باشیم که رعایت نظافت محیط زیست وظیفه ی شخصی و اجتماعی هر یک از ماست.

جمعه 20/10/87

به همراه ۱۴ نفراز اعضای گروه کوهنوردی اوراز جهت بازدید از غار دوریدان از اصفهان به سمت دلیجان حرکت کردیم ساعت حرکت گروه حدود 06:45 صبح بود، در وزوان روبروی دانشگاه وزوان پارک مناسبی وجود دارد که ما ازساعت08:00 الی 08:45 دراین محل به صرف صبحانه و... پرداختیم لازم به ذکر است جهت انجام برنامه های کوهنوردی وغارنوردی می بایست ازصبحانه مقوی استفاده کرد و غار دوریدان نیز از این قائده مستثنی نیست. غارها دارای هوای سردی هستند و بدن نیز بایستی فعالیت داشته باشد که آن هم ملزم به سوخت وساز انرژی است که از طریق صرف صبحانه این امکان فراهم می گردد.

به سمت دلیجان حرکت کردیم در 20 کیلومتری دلیجان بودیم که به جاده ی روستای قالهر- دوریدان رسیدیم. وارده جاده که شدیم رودخانه ی خشک ولیکن وسیعی وجود داشت که دو مرتبه از عرض رودخانه گذر کردیم، به ترتیب اول ازسمت راست و دوم برسر دو راهی قالهر- دوریدان ازسمت چپ، که از آنجا وارده روستای دوریدان می شویم .

ورودی روستای دوریدان با چند درخت و مزرعه کوچک شروع می شود، با دیدن خانه های روستا جاده به سمت راست و یک سربالایی کوچک چرخش دارد، به بالای ده که رسیدیم اولین کوچه ی فرعی سمت چپ را وارد شدیم، ازاینجا تا غار 10 دقیقه جاده خاکی وجود دارد که پس از گذر از چند تپه به جاده ای شنی با خارها و درختچه های خشک رسیدیم قبل از ورود به این جاده سمت راست جاده ای وجود داشت که به سمت کوه می رفت و مسیر حرکت ما را نشان میداد.

ساعت 10:00 به انتهای جاده رسیدیم و اعضاء جهت تعویض لباس و انجام حرکات کششی تا 10:30 زمان صرف کردند. پس از بازدید وسایل ایمنی اعضاء (چراغ پیشانی ،کلاه،کیف امداد،طناب انفرادی و...) با مشخص نمودن جلودار و عقب دار ستون نفرات درشکاف 40 درجه کوه به سمت چپ و بالا حرکت کردیم با گذشت 20 دقیقه به دهانه گرد غار رسیدیم .......

گفتگو با حسين قرباني نخستين مربي زنده ياد اوراز

orazmg — Thu, 25 Dec 2008 06:18:18 GMT

کوه قاف منتشر کرد

گفتگو با حسين قرباني نخستين مربي زنده ياد اوراز

پرداختن به هیمالیا نوردی برای خود دنیائی است متفاوت با دنیای عادی وحتی پذیرفتن واقعیت ها برای یک فرد معمولی غیر قابل تصوراست چطور ممکن است كسي از نعمات زندگی روزمره چشم پوشی کرده و یار و یاور یخ وسنگ، طوفان وکولاک، سرما وبی خوابی، گرسنگی وتشنگی، بهمن های مخوف و زندگی داخل چادر تنگ و هزاران سختی شود و جالب آنکه آنها را نیز دوست داشته باشد!

ادامه مطلب

تندیس(اوراز)

moradkhani — Mon, 15 Dec 2008 10:34:18 GMT

پيكره ي كوه نورد فقيد تیم ملی کوه نوردی ، زنده یاد « محمد اوراز » در ميداني با همان نام درسنندج به دست پيكره ساز توانمند « هادي ضياالديني » ساخته شد. ( با سپاس از عکاس «سامان عباسی» )

منبع: کوه نوشت